ecOnuizer

ณ หน้าสถานีรถไฟฟ้า

ชายหนุ่มก้มลงมองนาฬิกา เหลียวซ้าย แลขวา รอคอยการมาของใครบางคน

เมล็ดฝนเรียงตัวกันเป็นสาย เคลื่อนไหวไปตามแรงโน้มถ่วงของโลก

..ทิ้งตัวจากฟากฟ้าสู่ใจกลางมหานคร

ละอองฝนซ่านกระเซ็น..

อากาศเย็นรอบกาย ทำให้เขากระชับกระเป๋าแนบกับอก และกอดมันไว้

..แต่มันไม่อาจทำให้อุ่นขึ้นสักเท่าไหร่

เขาควานมือลงในกระเป๋า คว้าเอาเครื่องบรรทุกเสียงเพลงขนาด 1 GB หยิบก้านของมันมาเสียบไว้ที่หู

เสียงเพลงเบาๆ คลอเคล้าบรรยากาศสายฝน

"เธอมากับฝน เธอเป็นดังสายฝนพรำ

อบและอวลด้วยความชื่นฉ่ำ แสนงดงามกว่าคำพูดใด.."

ในวันแรกที่เขาและเธอได้พบกัน เป็นวันที่มีสายฝนเย็นฉ่ำเฉกเช่นวันนี้

เธอนั่งจ้องมองสายฝนผ่านหน้าต่างร้านกาแฟแห่งหนึ่ง

แล้วฉับพลัน.. ชายหนุ่มตัวเปียก หัวยุ่ง ก็มุ่งตรงเข้ามาหลบฝนอยู่ที่ร้าน

"ฉันยังจะรอเธอจนหนาวตาย จะนานแค่ไหนก็ยังอยากเจอ

ที่ตัวยังมีละอองของเธอ ที่ใจยังเพ้อถึงความสดใส.."

ละอองของเธอ ..เขาชอบคำๆนี้

"มารอนานหรือยัง?" เสียงสาวแทรกตัวระหว่างเสียงฝนปนเสียงเพลง

ชายหนุ่มถอนหูฟังออก ส่ายหัวช้าๆ และยิ้มแทนคำตอบ

"วันนี้เราลืมเอาร่มมาอีกแล้วล่ะ รอฝนหยุดก่อนละกันนะ" หญิงสาวบ่นพึมพัมท่ามกลางสายฝนพรำ

"เธอยังขี้ลืม เหมือนเดิมเลยนะ" ชายหนุ่มยิ้ม หญิงสาวค้อนขวับ

ชายหนุ่มเคลื่อนมือลงไปในกระเป๋า หยิบเอาวัตถุหนึ่งขึ้นมา

"เรามีร่ม ..ไปกันเถอะ"

ชายหนุ่มกางร่มยิ้มชวนหญิงสาว

"วันนี้มาแปลก.. ทีแต่ก่อนไม่เห็นพกร่ม ทำไมเดี๋ยวนี้พกร่มได้ล่ะ"

ความสงสัยปะปนมาในเสียงใสของหญิงสาว ก่อนที่เธอจะก้าวเท้ามาอยู่ใต้ร่มคันเดียวกันกับชายหนุ่ม

"ก็เมื่อก่อน มันไม่มีเหตุผลให้พกนี่" ชายหนุ่มมองหน้าหญิงสาว

"แต่ตอนนี้มีแล้ว.."

ใต้ร่มหนึ่งคัน มีมือเกาะกุมกันอยู่หนึ่งคู่

.

.

.

ผมละสายตาจากทั้งสอง และจ้องมองขึ้นไปบนฟ้า

ห่าฝนหล่นลงกระแทกหน้า เหมือนฟ้าถ่มน้ำลายเย้ยหยัน

"ไม่มีเหตุผล.. ที่คนบางคนจะพกร่ม"

ผมเดินตากฝน ก้มหน้า รับชะตากรรมของตนเองอย่างเดียวดาย..