ecOnuizer

คุณว่า.. ดวงดาวมีความรู้สึกไหม?

ตุ้ย (กิมจุ้ยลุยสวน) ถามผมว่า

ถ้าผมเป็นดาวเคราะห์ที่ชื่นชมความสว่างของดวงอาทิตย์มาก

แล้วดาวเคราะห์ดวงนั้น ก็มีดวงจันทร์ที่แอบชอบมานาน

ดาวเคราะห์อยากให้ดวงจันทร์นั้นได้เห็นความสว่างของดวงอาทิตย์บ้างจึงพาเธอไปดูดวงอาทิตย์ด้วยกัน

ดวงจันทร์ที่ไม่เคยพบดวงอาทิตย์มาก่อนก็เกิดหลงรักดวงอาทิตย์

จึงหลุดวงโคจรจากดาวเคราะห์ไปโคจรรอบดวงอาทิตย์แทน

ผม - ในฐานะ "ดาวเคราะห์ผู้เดียวดาย"

...จะรู้สึกต่อตนเอง, ต่อดวงจันทร์, และต่อพระอาทิตย์อย่างไร?

สมมติให้ผมเป็นดาวเคราะห์

..นักพเนจร(Planets)ผู้ไร้ซึ่งแสงสว่างในตนเอง

สมมติให้เธอเป็นดวงจันทร์

..ดาวบริวารที่โคจรรอบตัวผม

และสมมติให้เขาเป็นดวงอาทิตย์

..ดาวฤกษ์ดวงใหญ่ ผู้แผ่รัศมีกว้างไกลในจักรวาล

ผมเป็นนักเดินทางผู้ทะนงตน ที่ปักใจเชื่อตลอดมาว่า ตนเองเป็นศูนย์กลางของจักรวาล..

และคิดไปเองว่า ดวงจันทร์จะโคจรอยู่รอบกาย ภายใต้แรงดึงดูดของผมตลอดไป

แต่ผมไม่เคยทำความเข้าใจในจักรวาล..

ผมได้รู้จักกับดวงอาทิตย์

ผมชื่นชมเขาในฐานะดวงฤกษ์ดวงใหญ่ที่เปี่ยมไปด้วยพลังงานมากมาย

..และมีเพียงพอที่จะแจกจ่ายให้นักเดินทางยากไร้ที่ไม่มีแสงสว่างในตนเอง

นักเดินทางที่ปราศจากแสงสว่างอย่างผมจึงโคจรตามดวงอาทิตย์

ด้วยความคิดที่ว่า ดวงอาทิตย์ได้อุทิศตน เพื่อมอบพลังงานให้ผม

..ผู้ทะนงตนว่า เป็นศูนย์กลางแห่งจักรวาล

แต่แล้วความภาคภูมิของนักเดินทางก็ถูกขว้างทิ้ง

เมื่อเราได้รู้ความจริงจากนักดาราศาสตร์

นิโคเลาส์ โคเปอร์นิคัส ประกาศว่า ดวงอาทิตย์เป็นศูนย์กลางของจักรวาล

และแสดงหลักฐานจากการสังเกตการณ์ของกาลิเลโอ

การรับรู้ในครั้งนั้นประหนึ่งการชำเราผม

มันเปลี่ยนนักเดินทางผู้ทะนงตน ทำให้ผมกลายเป็นเพียงดาวเร่ร่อนที่โคจรไปรอบดวงอาทิตย์

ความจริงเหล่านั้น แปรสภาพความเย่อหยิ่งที่ผมมี เป็นผงธุลีในอวกาศ

ในฐานะนักเดินทางผู้พร้อมรับทุกสิ่ง

ผมตัดสินใจที่จะก้มหน้านิ่ง รับความจริงนั้นอย่างลูกผู้ชาย

..และยังไม่คลายความชื่นชมที่ผมมีต่อดวงอาทิตย์

เหตุใดผมจึงต้องรังเกียจดวงอาทิตย์ เพียงด้วยความคิดของนักดาราศาสตร์

เพราะไม่มีใครที่จะเข้าใจจักรวาล..

การเป็นศูนย์กลางแห่งจักรวาลไร้ความหมาย และนัยยะสำคัญ

ตราบเท่าที่ผมยังมีดวงจันทร์โคจรอยู่ข้างกาย

ก่อนที่สุดท้าย..

มันจะเป็นเพียงความงมงายซ้ำสองของดาวเคราะห์พเนจรอย่างผม

ด้วยความยินดีและชื่นชม ผมจึงพาดวงจันทร์ไปทำความรู้จักกับดวงอาทิตย์

..โดยหาได้คิดใคร่ครวญให้ดีไม่ ว่าอาจเกิดสิ่งใดตามมา

ผมพาเธอโคจรไปรอบจักรวาล โดยมีจุดหมายปลายทางคือการพาเธอไปพบพานกับดวงอาทิตย์

..โดยไม่ทันระแวงคิดว่า การโคจรครั้งนั้น อาจทำให้เธอจากผมไป

ในวินาทีที่เธอได้พบเขา เกิดเป็นเงาทาบทับบนท้องฟ้า

นักดาราศาสตร์เรียกขานการพบกันครั้งนั้นว่า สุริยุปราคา

..แล้วท้องฟ้าก็แปรเปลี่ยนสีไป

ในจักรวาลของคุณ สุริยุปราคาอาจทำให้ฟ้ามืดมิดได้เพียงชั่วคราว

แต่ในจักรวาลของผม สุริยุปราคาทำให้ฟ้ามืดดับตราบนิจนิรันดร์

การเคลื่อนตัวจากไปของดวงจันทร์

ทำให้เกิดปรากฏการณ์กับดาวเคราะห์พเนจรอย่างผม

นักพเนจรโง่เขลา.. ที่เคยเชื่อว่า ตนเองเป็นศูนย์กลางจักรวาล

นักพเนจรโง่เขลา.. ที่เคยเชื่อว่า ดวงจันทร์จะต้องโคจรรอบเขาตลอดไป

แต่ทุกวัตถุในจักรวาล ล้วนเคลื่อนไปตามแรงดึงดูดของกันและกัน

และในที่สุด ..ดวงจันทร์ก็เลือกที่จะเคลื่อนไปตามแรงและแสงแห่งดวงอาทิตย์

วันนี้ทุกการรับรู้ได้แปรเปลี่ยนไป

ผมไม่ใช่ศูนย์กลางของจักรวาล..

ไม่ใช่เพียงผมที่มีอิทธิพลต่อการโคจรของดวงจันทร์

แต่การโคจรของดวงจันทร์ก็มีผลต่อผมเช่นกัน

เมื่อดวงจันทร์โคจรจากไป

มันดึงให้สายน้ำเอ่อล้น รินไหล และแห้งเหือดไปในอวกาศ

ผมกลายเป็นเพียงดาวเคราะห์ที่แห้งแล้ง และมืดมิด

เมื่อดวงจันทร์กับดวงอาทิตย์โคจรจากไปแสนไกล

ผมกลายเป็นดาวอับแสงที่ล่องลอยเรื่อยไปในจักรวาล

และตั้งคำถามกับตัวเองว่า ผมเป็นอะไรในจักรวาลแห่งนี้

เพราะไม่มีใครที่จะเข้าใจจักรวาล..

เมื่อคุณส่องกล้องขึ้นไปบนท้องฟ้า แล้วปรากฏดาวที่ไร้แสงสว่าง และความหมาย

คุณว่า.. ดวงดาวมีความรู้สึกไหม?

แด่ปี 2009 - ปีดาราศาสตร์สากล

และแด่คนที่เดินจากไป.. เมื่อ 1 ปีที่แล้ว

------------------------------------------------------------------------------------

ติดตาม ตุ้ยนุ้ย โปรเจ็คท์ # ๓ [ตอน...ดอกไม้ไฟ] ได้ ที่นี่ วันจันทร์ที่ 6 กรกฎาคม 2552

ปล.ขอขอบคุณข้อมูลทางดาราศาสตร์และจักรวาลวิทยา จาก wikipedia

ปล.2 ขอบคุณตุ้ย ที่บังเอิญตั้งคำถามนี้ และขอโทษที่ Entry นี้ไม่มีคำตอบให้

ปล.3 ขอบคุณเรื่องราวความเจ็บปวดของวันนี้ เมื่อ1ปีที่แล้ว