ecOnuizer

คนมักจะคิดว่า อาการ"หลงๆลืมๆ"เป็นของคนสูงวัยซะส่วนใหญ่

ผมว่าเราน่าจะลองคิดใหม่...

.

.

.

นาฬิกาปลุกรูปตุ๊กตาบนหัวเตียงส่งเสียงเป็นภาษาเกาหลีน่ารักๆ

แสงแดดอ่อนๆลอดผ่านม่านสีชมพูในยามเช้า

ฝาผนังที่เคยมีรอยดินสอสี วันนี้เต็มไปด้วยโปสเตอร์รูปภาพของผู้ชายกลุ่มนึง

เด็กหญิง..

ไม่ใช่สิ เธอเรียกตัวเองว่าเป็น หญิงสาว

หญิงสาว..ในชุดนอนลายการ์ตูนสีหวานค่อยๆลืมตาตื่นขึ้น แล้วเอื้อมมือไปกดหัวตุ๊กตาที่หัวเตียง เพื่อให้มันหยุดส่งเสียงภาษาเกาหลีนั้น 

วันนี้เป็นวันที่เํธอรอคอย.. วันที่เธอจะได้เจอพวกเขาเหล่านั้น 

..ชายในโปสเตอร์ใบใหญ่ที่เธอติดไว้เต็มฝาผนัง 

เธอยืนมองตาพวกเขา(ในโปสเตอร์)แล้วคิดถึงภาพเก่าๆ เมื่อหลายสัปดาห์ก่อน 

เธอตื่นนอนตั้งแต่ตีสอง ออกจากบ้านตั้งแต่ยังไม่ตีสาม ไปต่อแถวยาวสุดลูกหูลูกตา ไขว่คว้าซื้อกระดาษใบเล็กๆใบนึง

ด้วยเงินที่เํธอทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้มา แลกกับกระดาษใบเล็กๆใบนั้น

"เดี๋ยวเจอกันนะ" เธอพูดพร้อมจุมพิตลงบนแก้มซ้ายของชายคนหนึ่ง(ในโปสเตอร์)

.

.

"ไปไหนน่ะลูก" คำถามจากหญิงชรานั้นดังขึ้น  

หญิงสาวหันมามองหญิงชราเจ้าของเสียงด้วยท่าทีไม่ค่อยพอใจในคำถาม

"ไปดูคอนเสิร์ตนะแม่" หญิงสาวตอบห้วนๆ

หญิงชรา : "อ้าว แล้วเย็นนี้แม่เตรียมทำกับข้าวไว้ พ่อก็จะกลับมากินด้วยน่ะ"  

หญิงสาว : "โอ๊ย ไม่ได้หรอกแม่ กว่าคอนเสิร์ตจะเลิกก็ดึก แล้วหนูว่า คืนนี้หนูจะไปค้างที่โรงแรมน่ะ" 

หญิงชรา : "แล้วจะไปนอนโรงแรมทำไม? บ้านช่องก็มี"

หญิงสาว : "ก็หนูจะตามไปเฝ้าพวกเขาน่ะ"

หญิงชรา : "แต่แม่บอกเราแล้วนะว่า วันนี้จะกินข้าวเย็นด้วยกัน" 

หญิงสาว : "หนูลืม.. หนูไปแล้วนะ"

..เธอหันมาตัดบท แล้วสะบัดหน้าเดินจากไป 

หญิงชรานิ่งไป..

..และทำได้เพียงมองหญิงสาวจากด้านหลังผ่านม่านน้ำตา

.

.

.

แล้วคุณยังคิดว่า อาการ"หลง"และ"ลืม"เป็นของคนสูงวัยอีกหรือเปล่า ???

-------------------------------------------------------------------------

ติดตาม ตุ้ยนุ้ย โปรเจ็คท์ สุึดสัปดาห์ # ๑๕ [ตอน...หลับๆตื่นๆ] ได้ สัปดาห์หน้าที่ บล๊อกตุ้ย ครับ