ecOnuizer

ในทุกวันที่ตื่นและลืมตา

เฝ้าตามหาบางสิ่งที่ขาดหาย

บางสิ่งที่เคยดี...เมื่อมีเธออยู่ข้างกาย

สิ่งที่เคยมีความหมาย..มากมาย...ในวานวัน

หายไป..จากวันที่เธอลา

หายไป..ลับตา..ดั่งความฝัน

หายไป..พร้อมคำลาว่า "เราจบกัน"

และสายตาเฉยชาคู่นั้น..ที่ทำให้ฉัน..ไร้"ตัวตน"

ผมคิดมาตลอดว่า เราจะเห็น"ตัวตน"ของเราได้ชัด จากการอยู่ร่วมกับคนอื่น..

ถ้าเราอยู่คนเดียว ก็คงอยากที่บอกว่า ตัวเราเป็นอย่างไร?

แต่เพราะมีคนอื่นๆอยู่รอบกาย มันยิ่งทำให้ง่ายต่อการจะรู้ว่า "ตัวตน"ของเราเป็นอย่างไร?

และผมก็คิดว่า...

คนบางคนก็มีบาง"ตัวตน"เพื่อใครสักคน..

และเมื่อไม่มีใครคนนั้น

มันก็อาจจะทำให้"ตัวตน"นั้น...หายไป

แค่อาจจะต้องตามหาใคร..

ที่จะช่วยทำให้เขามี"ตัวตน"

...อีกครั้ง

----------------------------------------------

ก่อนอื่น..ขออภัยที่อัพเดทช้า

สาเหตุจากงานกำลังจะทับตัว(อ้วนๆ)ของผมตายอยู่แล้ว

งานทะลักมากมาย แทบไม่ได้ลืมหูลืมตา

ขนาดตุ้ยโทรมาเตือน ยังตกใจ "เฮ้ย !! ..ถึงวันแล้วหรอเนี่ย???"

ไม่ได้เขียนกลอนมานานมาก... พอกลับมาเขียนก็รู้สึกแปลกๆ

ยิ่งพอรู้สึกว่า ไม่มีเวลาเขียนก็ยิ่งเขียนได้ไม่ดี

แต่เป็นคนเริ่มชวนชาวบ้านเขามาเล่นเองนี่เนอะ จะไม่เขียนได้ยังไง

เอาเป็นว่า คิดเห็นติชมได้ตามสะดวกนะครับ

จะฮึดแล้วเขียนใหม่ ..เจอกัน 14 ตุลา !!!