ecOnuizer

ในคืนนึงราวๆตี 3 เมื่อประมาณ 3 ปีที่แล้ว ระหว่างการเดินเท้าจากทองหล่อไปสะพานพระราม 8 

ผมมองเข้าไปในร้านสะดวกซื้อที่เปิดบริการตลอด 24 ชั่วโมง ซึ่งตั้งอยู่ด้านข้างของศาสนสถาน

ผมไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่อยู่ดีๆในใจของผมก็เกิดคำถาม

"คุณว่า ในกรุงเทพฯ มีวัดหรือ 7-eleven มากกว่ากัน??"

.

.

ผมตั้งคำถามนั้นไว้ จนถึงวันนี้ก็ยังไม่ได้คำตอบ

แต่สิ่งที่การตั้งคำถามนั้นพอจะบ่งบอกผมต่้อมาก็คือ

ผมใกล้ชิดสนิทชิดเชื้อกับ 7-eleven มากกว่าวัดอยู่หลายช่วงตัว

และผมก็มั่นใจว่า คนเมืองกรุงหลายคนก็คงเป็นเช่นนั้น

ผมก็ตั้งคำถามไปเรื่อยเปื่อยตามนิสัยว่า ภาวะที่เป็นไปแบบนี้มันจะบ่งบอก หรือแสดงให้เราเห็นอะไรได้บ้างหรือเปล่า์?

หรือเราอาจจะลองมองว่า 7-eleven สามารถตอบสนองเราได้ทางร่างกาย

ส่วนวัด อาจจะตอบสนองเราได้ทางจิตใจ

ซึ่งผมก็ไม่รู้ว่า สมมติฐานที่ผมตั้ง มันจะจริงมั้ย?

ถ้าคิดไปตามสมมติฐานที่ผมตั้ง... มันก็ยังมีข้อสงสัย

ว่าทำไมคนเราเลือกที่จะเดินเข้า 7-eleven มากกว่าเดินเข้าวัดล่ะ?

หรือคนเราต้องการความสุขทางร่างกาย มากกว่าความสุขทางจิตใจ

..มันเป็นแบบนั้นจริงๆหรือเปล่า?

เรามักจะเห็นใครต่อใคร บอกว่าอยากมีความสุข อยากมีชีวิตเรียบง่าย เงียบสงบ

แต่เราก็มักจะเห็นเขาเหล่านั้น ยังวนเวียนอยู่ในชีวิตที่เขาบอกว่า อยากหนีมันไปให้ไกล อยากไปจะให้พ้นๆ

..แล้วสุดท้ายก็วนกลับมาที่จุดๆเดิมไม่ไปไหน

เป็นเพราะชาชิน คุ้นเคย กับวิถีชีวิตแบบนี้ไปแล้วหรือเปล่า?

ที่ทำให้เราไม่กระตือรือร้นที่จะหลุดพ้นออกไป

ในชีวิตที่ยังต้องดิ้นรน หาเช้ากินค่ำ ตรากตรำทำงาน 

เราจึงพอใจที่จะเลือกความสนุกสนาน มากกว่าความสุขสงบหรือเปล่า?

หรือบางที การที่คนมุ่งหน้าเข้าร้านค้ามากกว่าศาสนสถาน อาจเป็นเพราะเวลาเปิดทำการของแต่ละสถานที่

หรือเพราะโอกาสทำเรื่องดีๆไม่ได้มีตลอด 24 ชั่วโมง???

สำหรับผม ผมว่าไม่ใช่...

ผมว่า หลายคนอาจจะบ่น อาจจะก่นด่า ว่าเมืองหลวงแห่งนี้มันดูโหดร้าย

ในหลายๆช่วงเวลา ผมตราหน้ามันว่าเป็นแบบนั้นเช่นกัน

.

.

แต่ในการเดินทางยาวนานของค่ำคืนนั้น มันจบลงที่สะพานพระราม 8 ตอนตีห้า

ก่อนที่ผมจะนั่งลงชมเจ้าพระยา ในราตรีที่เหลืออีกเพียงน้อยนิด จนพระอาทิตย์ขึ้นมากล่าวทักทาย

และในตอนสุดท้าย ผมก็ตัดสินใจเดินไปซื้ออาหารชุดมาใส่้บาตรพระ

นั่นเป็น ครั้งแรกในรอบหลายเดือน ที่ผมได้เข้าใกล้สิ่งที่เรียกว่า ศาสนา และช่วงเวลาที่เรียกได้ว่า ใกล้เคียงกับความสุข

แต่ผมก็กลับมานั่งนึกว่า ผมจะผ่านค่ำคืนอันยาวนานนั้นมาได้อย่างไร

ถ้าไม่มีร้านสะดวกซื้อข้างทางที่คอยขายน้ำดื่มให้ผมตอนตีสาม

และไม่้มีร้านสะดวกซื้อที่คอยขายแซนด์วิช เมื่อท้องเจ้ากรรมดันมาร้องเอาตอนตีสี

.

.

ผมว่า ทุกสิ่งในโลกนี้ มันก็คงมีทั้งแง่ดีและร้าย 

7-eleven ในฐานะสัีญลักษณ์ของทุนนิยม(ในเมืองไทย)ก็ยังมีมุมดีๆ 

กลับกัน วัดบางแห่งที่เป็นสัญลักษณ์ของศาสนากลับยังมีบางด้านเปรอะเปื้อนบ้าง 

มันอยู่ที่ว่า เราจะเลือกมองมัน และใช้ชีวิตไปในทางไหน? 

.

.

ผมอาจจะเบื่อหน่าย.. กับมหานครที่ดูโหดร้ายแห่งนี้ 

..แต่พอคิดอีกที 

ผมก็ตกหลุมรักเมืองๆนี้จนหมดหัวใจเหมือนกัน 

---------------------------------------------------

เปิด FAQ ไ้ว้ ยังไม่ได้ตอบเลยครับ

เอาเป็นว่า ใครจะถามอะไรเพิ่มเติม หย่อนคำถามไว้ได้ ที่นี่ ตลอด 24 ชั่วโมงครับ